NAJPIĘKNIEJSZY UŚMIECH W MIEŚCIE.

Ciągle widzę jak się cudownie do mnie uśmiecha. Czuję jak ciarki wędrują wzdłuż kręgosłupa.
Jestem dziś w innym świecie, w innym wymiarze. Błądzę gdzieś w chmurach, na tle kryształowego nieba. Całkowicie otumaniona przeżyciami i słowami. Każde z nich wyraźnie grzechocze w mojej głowie. Lubię ten dźwięk. Pragnę tego widoku, tego głosu, tej osoby. Chcę go zobaczyć, porozmawiać. Poczuć, objąć. Przede wszystkim chcę zobaczyć ten uśmiech, najcudowniejszy uśmiech na świecie. Usłyszeć ten barwny, miękki głos, który zawsze delikatnie obejmuje moje uszy. Śmiech, który czyni radość w sercu. Porozmawiajmy, o wszystkim i o niczym. Spotkajmy się. Jutro, jutro go zobaczę, muszę go jutro zobaczyć, inaczej oszaleję. Odurzona mamroczę znowu pod nosem, czyżbym była zainteresowana? Ledwie kilka sekund uleciało, świeża rana nie całkiem wyleczona. Jednak bólu już nie czuję, uleciał razem ze wspomnieniami. Te małe rozbiegane Emocje lubią płatać różne śmieszne figle, tym razem ciągną mnie ku niemu, a ja jestem całkowicie bezbronna. Mogę liczyć na szczęście, na przypadek, który w końcu mógłby wnieść nieco radości i otuchy do tego zmarnowanego tęsknotą życia. Tęsknotą za prawdziwym uczuciem, za pełnią, której nigdy nie ma. Niedosyt, niedosyt. Dręczy mnie, uwiera. Zabija...
Przesiąknięta złymi doświadczeniami pragnę uśmiechu. Jedynie ten, żaden inny, sprawia, że czuję się aniołem i uciekam w kryształowe niebo.