Lubię kiedy krople wody spływają z umytych włosów i lekko uderzają o moje uda. Siedzę i zachwycam się tymi małymi kropelkami, które łączą się ze sobą i spływają w poprzek ud by następnie spaść na podłogę i stworzyć małą kałużę.



Zgubiłam siebie. Kiedyś zastanawiałam się, czy wszyscy są tacy jak ja. Doszłam do wniosku, że każdy musi mieć swój mały, odrębny świat, do którego nikogo nie wpuszcza, z marzeniami, przemyśleniami, gdzie snuje ciche refleksje na temat otaczającego go świata, życia. Jednak myliłam się. Sama wpadłam w rytm szablonowej egzystencji, nieświadoma swej porażki, płynęłam razem z nurtem rwącego świata. Pełno w nim ścieków i brudów, odór unoszący się wokół jest nie do zniesienia. Zadziwiające jest to, że istoty żyjące wewnątrz tego bagna niczego nie zauważają i żyją niczym niewzruszeni. Na ogół z zadowolonymi minami płyną przed siebie nie bacząc na to co wokół nich się dzieje, zaabsorbowani jedynie własnymi sprawami, korzyściami. Zatraceni w czasie i przestrzeni nie odnaleźli swojego miejsca i szablonowo toczą się przez okrutne życie, które sami sobie stworzyli. Przepełnieni gniewem, ponad siłę dożą do jakiegoś niby spełnienia, wartościowego aczkolwiek nieużytecznego. Ich świat to śmietnik emocji. Ślepcy! Głupcy! Marnotrawcy!
tak jak ja...
Jednak nie jest za późno. Trzeba jedynie wybudzić się z letargu i być ponad. Wybić się, pozostawić przeciętność i dążyć do tego co prawdziwe, szczere i niezwykłe. Pełne piękna, pochodzące z naszej wrażliwej natury.

Znajdź piękno i prawdę. Nie zakłamane produkty chciwego świata.
Otwórz oczy, spójrz, głębiej, jeszcze głębiej aż zobaczysz i uświadomisz sobie, że przez całe życie byłeś ślepy.

Ja widzę jak przez mgłę...


Teraz pozwólcie mi kochać. Kochać do utraty zmysłów, jednak zostawcie mi siebie. Nie pozbawiajcie mnie znowu ducha.