Portugalia vs USA 4:0


Czas na zmianę.
Wiele czasu mam do dyspozycji. Moje obecne życie jest nic niewartym pałętaniem się i zastanawianiem nad tym, czego tak właściwie chcę i czego oczekuję od życia. Jednak to rozmyślania bezczynne i bezmyślne, jedynie siedzą w mojej głowie i o sobie przypominają od czasu do czasu. Nic nie znaczące wysypisko myśli.
Gdybym taką myśl wydobyła na powierzchnię i zrezygnowała z dotychczasowej bierności, zyskała by ona wiele na swojej wartości.
Chcę jednak powrócić do mojego stanu sprzed roku. Gdy to moje myśli barwnie prowadziły mnie przez życie. Mimo iż wydawało mi się wtedy, że jestem nieszczęśliwa, to obecnie tęsknię za tym pełnym przemyśleń czasem, gdy mogłam rozwijać się wewnętrznie. Teraz to tylko płytka imitacja mnie, powierzchowne doznawanie przyjemności, które nic nie znaczę dla mnie samej. Wplątałam się w zwykłą codzienność, nacechowaną chciwością i pragnieniami. Dążę do jakiegoś materialnego zaspokojenia, samozadowolenia. Z...
No właśnie!
Z niczego! Bo to wszystko nic nie znaczy. Czym jest krótka ulotna przyjemność z czegoś, co tak naprawdę cieszy tylko moje oczy, ciało, a to w środku pozostaje nietknięte i nienaruszone. Bez emocji i głębszych uczuć.
Moje JA domaga się szczerości.
Oszukuję siebie, że jest dobrze. Jest dobrze, ale to wszystko nic nie znaczy. Szablonowe postępowanie, wręcz podręcznikowe. I co z tego mam?

Wyobraźnio zadziałaj, obudź do życia wrażliwe spojrzenie na każdy najdrobniejszy przedmiot, daj mi się cieszyć z nierealnych marzeń, pełnych uczuć snów o czymś pozornie nadzwyczajnym. Daj mi poczuć się wyjątkowo i oderwij mnie od tego okrutnego świata pełnego robotów.
Ci ludzie naokoło mnie są największym złem, nałogiem, którego nie da się rzucić, czuję się jak 30 letni palacz usiłujący rzucić palenie.

Samotność to lekarstwo na moje dolegliwości. Muszę pobyć sama ze sobą i posłuchać w końcu siebie, bo ciągle jestem zagłuszana przez bodźce zewnętrzne, które pociągają mnie do czynów co najmniej głupich.



Bezrozumna i bezwartościowa w chwili obecnej.